Prawo Przesunięć Wiena
 Max Planck (1858-1947) opisał rozkład widmowy promieniowania pochodzącego z ciała czarnego poprzez następujący wzór:
Przez różniczkowanie względem λ równania Plancka i wyznaczenie maksimum pochodnej otrzymujemy:
λmax = 2898/T [μm]
gdzie:
λ = stała Stefana - Boltzmanna = 5.7 x 10-8 W/m2.
Jest to wzór Wiena, który wyraża matematycznie znane zjawisko zmiany kolorów od czerwonego przez pomarańczowy, do żółtego w miarę wzrostu temperatury radiatora. Długość fali barwy jest taka sama jak wyznaczona długość fali λmax. Dobre przybliżenie wartości λmax dla danej temperatury ciała czarnego można otrzymać dzięki nabytemu doświadczeniu (300 K).
Dla bardzo gorących gwiazd, takich jak Syriusz (11 000K) emitujących niebieskawo-białe światło, szczyt emitancji widmowej przypada na niewidoczną część widma, w ultrafiolecie, przy długości 0,27 μm Słońce (około 6 000K) emituje światło żółte, a jego maksimum przypada na środek widma widzialnego.
W temperaturze pokojowej (300K) maksimum emitancji wynosi około 9,7 μm i znajduje się w dalekiej podczerwieni, a w temperaturze ciekłego azotu (77K) maksimum emitowanej niewielkiej ilości energii przypada na 38 μm, w zakresie bardzo dalekiej podczerwieni.
Obliczanie długości fali
Za pomocą poniższego skryptu można obliczyć długość fali, dla której widmowa egzytancja ciała czarnego osiąga maksimum, zgodnie z Prawem Przesunięć Wiena.
|
